دیده اختر فشانرا در ثریا کرده ایم

راستی را تا ببالای تو مائل گشته ایم

خانه دل را چو گردون زیر و بالا کرده ایم

هرشبی از مهر رخسار تو تا هنگام صبح

با شکنج زلف مشک آسای عنبر سای تو

هیچ بوئی می بری کامشب چه سودا کرده ایم

اشک خواجو دامن دریا از آن گیرد که ما