هیچ بوئی می بری کامشب چه سودا کرده ایم

هرشبی از مهر رخسار تو تا هنگام صبح

دیده اختر فشانرا در ثریا کرده ایم

با شکنج زلف مشک آسای عنبر سای تو

اشک خواجو دامن دریا از آن گیرد که ما

از وطن با چشم گریان رو بدریا کرده ایم