مرا در جهان خود دلی بود و بس

حریصست بر تیر باران او

برآنم چو شرطست درکیش ما

که قربان شوم پیش قربان او

کنون خون شد از درد هجران او

ره کعبه وصل نتوان برید

که حدی ندارد بیابان او