کنون خون شد از درد هجران او

برآنم چو شرطست درکیش ما

که قربان شوم پیش قربان او

مرا در جهان خود دلی بود و بس

ره کعبه وصل نتوان برید

که حدی ندارد بیابان او

گرت جوشن از زهد و تقوی بود