و گرت راه غلط شد به شب تار مرو

ای دل ار شور شکر خنده شیرین داری

همچو فرهاد بده جان و بکهسار مرو

تیره شب در شکن طره دلدار مپیچ

بگذر از خالش و گیسوی سیاهش بگذار

در پی مهره بسر در دهن مار مرو

گر بود برگ گل سوریت از خار مترس