بگذر از خالش و گیسوی سیاهش بگذار

همچو فرهاد بده جان و بکهسار مرو

تیره شب در شکن طره دلدار مپیچ

و گرت راه غلط شد به شب تار مرو

در پی مهره بسر در دهن مار مرو

گر بود برگ گل سوریت از خار مترس

ور هوای چمنت نیست بگلزار مرو