ای ماه پرده ساز خروش رباب کو

در مانده ایم با دل غمخواره می کجاست

در آتشیم با جگر تشنه آب کو

اکنون که مرغ پرده نوروز می زند

دردیکشان کوی خرابات عشق را

بیرون ز گوشه جگر آخر کباب کو

گفتم چو بخت خویش مگر بینمت بخواب