دردیکشان کوی خرابات عشق را

در آتشیم با جگر تشنه آب کو

اکنون که مرغ پرده نوروز می زند

ای ماه پرده ساز خروش رباب کو

بیرون ز گوشه جگر آخر کباب کو

گفتم چو بخت خویش مگر بینمت بخواب

لیکن ز چشم مست تو پروای خواب کو