برطرف جبهه یا خم آن ابروی دوتاه

من همچو صبح چاک زده جیب پیرهن

او را چو آفتاب ز دیبای چین قباه

من در گمان که ماه نواست آنکه بینمش

چون تشنه کو نظر کند از دور در زلال

می کرد چشمم از سر حسرت درو نگاه

ناگه در آن میانه بخواجو رسید و گفت