در سلسله زلف رسن تاب تو پیچم

بر موی کمر بسته و مو تا بکمرگاه

ساقی به عقیق شکری می خوردم خون

مطرب به نوای سحر می زندم راه

باشد که دل خسته برون آورم از چاه

همچون دل من هست پریشان و گرفتار

در شست سر زلف گره گیر تو پنجاه