باشد که دل خسته برون آورم از چاه

ساقی به عقیق شکری می خوردم خون

مطرب به نوای سحر می زندم راه

در سلسله زلف رسن تاب تو پیچم

همچون دل من هست پریشان و گرفتار

در شست سر زلف گره گیر تو پنجاه

آئینه رخسار تو زنگار برآورد