چون مرا عمر گرامی بسر آید بیتو

چون ترا باد بدستت برو می پیمای

ساربان گر بخدنگم زند از محمل دوست

بر نگردم که نترسد شتر از بانگ درای

تو هم ای عمر عزیزم بعیادت بسر آی

جای دل در شکن زلف تو می بینم و بس

لیک هر جا که توئی بر دل من داری جای