جای دل در شکن زلف تو می بینم و بس

بر نگردم که نترسد شتر از بانگ درای

چون مرا عمر گرامی بسر آید بیتو

تو هم ای عمر عزیزم بعیادت بسر آی

لیک هر جا که توئی بر دل من داری جای

چون شدی شمع سراپرده مستان خواجو

ز آتش عشق بفرسای و تن و جان بفزای