چون شدی شمع سراپرده مستان خواجو

تو هم ای عمر عزیزم بعیادت بسر آی

جای دل در شکن زلف تو می بینم و بس

لیک هر جا که توئی بر دل من داری جای

ز آتش عشق بفرسای و تن و جان بفزای