لیک هر جا که توئی بر دل من داری جای

چون مرا عمر گرامی بسر آید بیتو

تو هم ای عمر عزیزم بعیادت بسر آی

جای دل در شکن زلف تو می بینم و بس

چون شدی شمع سراپرده مستان خواجو

ز آتش عشق بفرسای و تن و جان بفزای