خضر و ظلمت و سرچشمه حیوان بودی

برخ خوش نظر و عارض بستان افروز

رشک برگ سمن و لاله نعمان بودی

بخط سبز و سر زلف سیاه و لب لعل

پای سرو از قد رعنای تو در گل می رفت

خاصه آنوقت که برطرف گلستان بودی

همچو پروانه دلم سوخته عشق تو بود