طاق محراب بود خوابگه جادوئی

مدتی گوشه گرفتم ز خدنگ اندازان

عاقبت گشت دلم صید کمان ابروئی

عین سحرست که پیوسته پریرویانرا

دل شوریده که گم کردن و دادم بر باد

می برم در خم آن طره مشکین بوئی

بهر دفع سخن دشمن و از بیم رقیب