کی بود گنجی چو ما در کنج هر ویرانه ئی

گفت درمستان لایعقل بچشم عقل بین

ور خرد داری مکن انکار هر دیوانه ئی

گر چه ما بنیاد عمر از باده ویران کرده ایم

روشنست این کانکه از سودای او در آتشیم

شمع عشقش را کم افتد همچو ما پروانه ئی

دل بدلداری سپارد هر که صاحبدل بود