روشنست این کانکه از سودای او در آتشیم

ور خرد داری مکن انکار هر دیوانه ئی

گر چه ما بنیاد عمر از باده ویران کرده ایم

کی بود گنجی چو ما در کنج هر ویرانه ئی

شمع عشقش را کم افتد همچو ما پروانه ئی

دل بدلداری سپارد هر که صاحبدل بود

کانکه جانی باشدش نشکیبد از جانانه ئی