شمع عشقش را کم افتد همچو ما پروانه ئی

گر چه ما بنیاد عمر از باده ویران کرده ایم

کی بود گنجی چو ما در کنج هر ویرانه ئی

روشنست این کانکه از سودای او در آتشیم

دل بدلداری سپارد هر که صاحبدل بود

کانکه جانی باشدش نشکیبد از جانانه ئی

آشنائی را بچشم خویش دیدن مشکلست