بیا، که بی تو مرا برگ زندگانی نیست

مکن، مکن، به کف اند هم رها ای دوست

برس، که بی تو مرا جان به لب رسید، برس

بیا که بر تو فشانم روان، بیا ای دوست

بیا، که بی تو ندارم سر بقا ای دوست

اگر کسی به جهان در، کسی دگر دارد

من غریب ندارم مگر تو را ای دوست