مکش کمان جفا بر دلم، که تیر غمت

که ناامید ز درگاه یار می گذرد

چه باشد ار بگذاری که بگذرم ز درت؟

که بر درت ز سگان صدهزار می گذرد

خود از نشانه جان بی شمار می گذرد

من ار چه دورم از درگهت دلم هر دم

بر آستان درت چندبار می گذرد