بر آستان درت چندبار می گذرد

مکش کمان جفا بر دلم، که تیر غمت

خود از نشانه جان بی شمار می گذرد

من ار چه دورم از درگهت دلم هر دم

ز دل که می گذرد بر درت بپرس آخر:

که آن شکسته برین در چه کار می گذرد

مکش چو دشمنم، ای دوست ز انتظار، بیا