ز دل که می گذرد بر درت بپرس آخر:

خود از نشانه جان بی شمار می گذرد

من ار چه دورم از درگهت دلم هر دم

بر آستان درت چندبار می گذرد

که آن شکسته برین در چه کار می گذرد

مکش چو دشمنم، ای دوست ز انتظار، بیا

که این نفس ز جهان دوستدار می گذرد