دست گیر ای دوست این بخت مرا

دیده بختم، دریغا کور شد

دل نمرده، زنده اندر گور شد

تا نبیند دشمنم کو کور شد

بارگاه دل، که بودی جای تو

بنگر اکنون جای مار و مور شد