از فراقش دل ز جان آمد به جان

گر بگرید دیده، جای آن بود

چون دل ما خون شد از هجران او

چشم ما شاید که خون افشان بود

خود گرانی یار مرگ جان بود

بر امیدی زنده ام، ورنه که را

طاقت آن هجر بی پایان بود؟