روزی آخر از وصال تو به کام دل رسم

و آنچنان گنجی عجب در کنج ویرانی بود

آتش رخسار خوبت گر بسوزاند مرا

اندر آن آتش مرا هر سو گلستانی بود

این شب هجر تو را گر هیچ پایانی بود

عاشقان را جز سر زلف تو دست آویز نیست

چه خلاص آن را که دست آویز ثعبانی بود؟