چه خلاص آن را که دست آویز ثعبانی بود؟

روزی آخر از وصال تو به کام دل رسم

این شب هجر تو را گر هیچ پایانی بود

عاشقان را جز سر زلف تو دست آویز نیست

چون عراقی در غزل یاد لب تو می کند

هر نفس کز جان برآرد شکر افشانی بود