عاشقان را جز سر زلف تو دست آویز نیست

اندر آن آتش مرا هر سو گلستانی بود

روزی آخر از وصال تو به کام دل رسم

این شب هجر تو را گر هیچ پایانی بود

چه خلاص آن را که دست آویز ثعبانی بود؟

چون عراقی در غزل یاد لب تو می کند

هر نفس کز جان برآرد شکر افشانی بود