می کرد شبی به روز کاخر

بی نور بماند در شب تار

نی این شب تیره دید روشن

نی خفته عدو، نه بخت بیدار

روزی بشود که به شود کار

کارش چو به جان رسید می گفت:

کای کرده به تیغ هجرم افگار