کارش چو به جان رسید می گفت:

نی خفته عدو، نه بخت بیدار

می کرد شبی به روز کاخر

روزی بشود که به شود کار

کای کرده به تیغ هجرم افگار

ای کرده به کام دشمنانم

با یار چنین، چنین کند یار؟