گر آمدی به تقاضای وام، باده بیار

به غمزه ای چو مرا مست می توانی کرد

چه حاجت است صراحی و جام؟ باده بیار

به مستی از لب تو وام کرده ام بوسی

مگر که مرغ طرب درفتد به دام مرا

شده است تن همه دیده چو دام، باده بیار

کجاست دانه مرغان؟ که طوطی روحم