به من نگر، که به من ظاهر است حسن رخت

گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

زمینیان همه دامن کشند بر افلاک

شعاع خور ننماید، اگر نباشد خاک

دل من آینه توست، پاک می دارش

که روی پاک نماید، بود چو آینه پاک