مرا کرامگه زلف تو باشد

عجب نبود که جان را دوست دارم

مرا تا کار با زلف تو باشد

پریشان تر ز زلف توست کارم

ببین چون باشد آرام و قرارم؟

به بوی آنکه دامان تو گیرم

نشسته بر سر ره چون غبارم