پریشان تر ز زلف توست کارم

مرا جانی، که می دارم تو را دوست

عجب نبود که جان را دوست دارم

مرا تا کار با زلف تو باشد

مرا کرامگه زلف تو باشد

ببین چون باشد آرام و قرارم؟

به بوی آنکه دامان تو گیرم