مرا جانی، که می دارم تو را دوست

کنون کز دست بیرون شد نگارم

نگارا، بر تو نگزینم کسی را

تویی از جمله خوبان اختیارم

عجب نبود که جان را دوست دارم

مرا تا کار با زلف تو باشد

پریشان تر ز زلف توست کارم