بر سر آب چشم خود همچو حباب می روم

شحنه عشق هر شبی بر کندم ز خواب خوش

در هوس خیال او باز به خواب می روم

شاید اگر هوای او می کشدم، که در رهش

بیخود اگر ز صومعه بر در میکده روم

گر تو خطا گمان بری راه صواب می روم

نیست مرا ز خود خبر، بیش ازین که: در جهان