در هوس خیال او باز به خواب می روم

در سر باده می کنم هستی خویش هر زمان

خاک رهم، رواست گر بر سر آب می روم

شحنه عشق هر شبی بر کندم ز خواب خوش

شاید اگر هوای او می کشدم، که در رهش

بر سر آب چشم خود همچو حباب می روم

بیخود اگر ز صومعه بر در میکده روم