خاک رهم، رواست گر بر سر آب می روم

برقع تن ز شوق او پیش رخش گشادمی

لیک ز شرم روی او بسته نقاب می روم

در سر باده می کنم هستی خویش هر زمان

شحنه عشق هر شبی بر کندم ز خواب خوش

در هوس خیال او باز به خواب می روم

شاید اگر هوای او می کشدم، که در رهش