در سر باده می کنم هستی خویش هر زمان

از پی آن کشش دگر، همچو ذباب می روم

برقع تن ز شوق او پیش رخش گشادمی

لیک ز شرم روی او بسته نقاب می روم

خاک رهم، رواست گر بر سر آب می روم

شحنه عشق هر شبی بر کندم ز خواب خوش

در هوس خیال او باز به خواب می روم