همچو پروانه ز شمع ارچه بسی پرهیزیم

مشت خاکیم به خون جگر آغشته همه

از چنین خاک درین راه چه گرد انگیزیم؟

هم بسوزیم ز تاب رخ تو ناگاهی

بیم آن است که در خون جگر غرق شویم

بسکه بر خاک درت خون جگر می ریزیم

تا دل گمشده را بر سر کویت یابیم