بسکه بر خاک درت خون جگر می ریزیم

هم بسوزیم ز تاب رخ تو ناگاهی

همچو پروانه ز شمع ارچه بسی پرهیزیم

بیم آن است که در خون جگر غرق شویم

تا دل گمشده را بر سر کویت یابیم

همه شب تا به سحر خاک درت می بیزیم

نیک و بد زان توایم، با دگریمان مگذار