بیم آن است که در خون جگر غرق شویم

از چنین خاک درین راه چه گرد انگیزیم؟

هم بسوزیم ز تاب رخ تو ناگاهی

همچو پروانه ز شمع ارچه بسی پرهیزیم

بسکه بر خاک درت خون جگر می ریزیم

تا دل گمشده را بر سر کویت یابیم

همه شب تا به سحر خاک درت می بیزیم