کوته مکن دو دست ز دامان صبحگاه

تا ز آتش فراق دل عاشقی نسوخت

خوشبو کند بخور تو ایوان صبحگاه

خواهی چو صبح سر ز گریبان برآوری

باشد که قلب ناسره تو سره شود

می سنج نقد خویش به میزان صبحگاه

دامان صبح گیر، مگر سر برآورد