دامان صبح گیر، مگر سر برآورد

کوته مکن دو دست ز دامان صبحگاه

باشد که قلب ناسره تو سره شود

می سنج نقد خویش به میزان صبحگاه

صبح امید تو ز گریبان صبحگاه

چون دانه ای، دل تو که چون جوز غم شده است

انداز پیش مرغ خوش الحان صبحگاه