انداز پیش مرغ خوش الحان صبحگاه

دامان صبح گیر، مگر سر برآورد

صبح امید تو ز گریبان صبحگاه

چون دانه ای، دل تو که چون جوز غم شده است

شب خفته ماند بخت عراقی، از آن سبب

محروم شد ز روح فراوان صبحگاه