شب خفته ماند بخت عراقی، از آن سبب

صبح امید تو ز گریبان صبحگاه

چون دانه ای، دل تو که چون جوز غم شده است

انداز پیش مرغ خوش الحان صبحگاه

محروم شد ز روح فراوان صبحگاه