صبح امید تو ز گریبان صبحگاه

باشد که قلب ناسره تو سره شود

می سنج نقد خویش به میزان صبحگاه

دامان صبح گیر، مگر سر برآورد

چون دانه ای، دل تو که چون جوز غم شده است

انداز پیش مرغ خوش الحان صبحگاه

شب خفته ماند بخت عراقی، از آن سبب