که داند که فردا چه شاید بدن

بدان گیتی آتش بود جایگاه

ترا آرزو گر چنین آمدست

یک امروز با می بساییم دست

بدین داستانی نباید زدن

بدو گفت رستم که ایدون کنم

شوم جامه راه بیرون کنم