بدین داستانی نباید زدن

ترا آرزو گر چنین آمدست

یک امروز با می بساییم دست

که داند که فردا چه شاید بدن

بدو گفت رستم که ایدون کنم

شوم جامه راه بیرون کنم

به یک هفته نخچیر کردم همی